Fortnite

Pagsusuri ni Norviv

Kapag may ilang libreng minuto ako at gusto ko ng larong mabilis magsimula pero may sapat na lalim para balikan, Fortnite ang madalas kong piliin. Isa itong action game mula sa Epic Games na puwedeng laruin sa mobile, at ang pangunahing karanasan nito ay umiikot sa pagbaril, paggalaw, pagbuo, at pakikipagpaligsahan sa iba pang manlalaro. Hindi ito simpleng larong pinipindot lang hanggang matapos ang isang round; bawat desisyon mula sa unang pagbaba hanggang sa huling sagupaan ay may epekto sa magiging resulta.

Sa unang tingin, madaling isipin na puro mabilis na laban lang ang iniaalok nito. Sa aktuwal kong paglalaro, mas interesante ang daloy dahil kailangan kong pagsabayin ang pagkuha ng gamit, pagpili ng ligtas na posisyon, pakikinig sa paligid, at pagdedesisyon kung kailan dapat umatake o umiwas. Dahil libre itong app at may rating na 4.7 mula sa humigit-kumulang 130 libong rating, malinaw kung bakit napakaraming manlalaro ang sumusubok dito. Pero ang malaking bilang ng gumagamit ay hindi awtomatikong nangangahulugang bagay ito sa lahat, lalo na kung mas gusto mo ang tahimik, maikli, o ganap na kaswal na laro.

Mula sa pagbukas ng app hanggang sa unang laban

Ang unang mahalagang hakbang ay ang paghahanda ng sarili sa uri ng karanasang papasukin. Ang Fortnite ay may edad na 12+, kaya mas angkop ito sa mga manlalarong komportable sa cartoon-style na aksiyon, armas, at kompetitibong sitwasyon. Hindi ito larong nilalaro ko kapag gusto ko lang magpahinga nang walang kailangang isipin. Kahit maikli ang isang sesyon, may tensiyon dahil bawat pagkakamali ay maaaring magtapos sa kasalukuyang laban.

Pagkapasok ko sa laro, iniisip ko muna kung ano ang layunin ko sa sesyon. Kung gusto kong magsanay, mas maingat akong gumagalaw at tinitingnan kung paano gumagana ang pagbuo at pagbaril sa mobile controls. Kung gusto ko namang makipaglaro, mas mahalaga ang malinaw na komunikasyon at pag-angkop sa kilos ng kasama. Ang simpleng pagpapalit ng layunin na ito ay nakatutulong dahil hindi ko sinusukat ang tagumpay sa iisang paraan lamang.

Sa mobile, malaking bahagi ng unang karanasan ang pag-aayos ng kontrol. Ang pagpuntirya, paggalaw, pagkuha ng item, at pagbuo ay kailangang maging natural bago ako makapaglaro nang maayos. Kapag masyadong dikit ang mga button para sa laki ng screen, nagiging sanhi ito ng maling pagpindot sa sandaling kailangan ng mabilis na reaksyon. Kaya ang praktikal kong payo ay maglaan muna ng ilang laban para hanapin ang layout na komportable sa iyong kamay, sa halip na agad sumabak sa seryosong kompetisyon.

May trade-off ang paglalaro sa telepono. Mas madaling dalhin ang device kaysa ibang gaming setup, kaya puwedeng maglaro habang may pahinga sa araw. Ngunit mas maliit ang screen, at maaaring mas mahirap makita ang mga detalye sa malayong distansya o mabilis na pagbabago sa paligid. Para sa akin, mas mahalaga rito ang pagiging pamilyar sa interface kaysa puro bilis ng daliri. Kapag alam ko kung nasaan ang bawat kontrol, nababawasan ang pagtingin sa screen para hanapin ang button.

Ang aktuwal na daloy ng isang laban

Sinisimulan ko ang laban sa pagpili ng lugar kung saan ako magsisimula. Hindi ko palaging pinipili ang pinakamasiglang bahagi ng mapa. Ang mataong lokasyon ay maaaring magbigay ng mabilis na aksiyon at mas maraming pagkakataong makakuha ng gamit, pero mas mataas din ang posibilidad na maagang matalo. Kapag ang layunin ko ay makumpleto ang isang gawain o matutunan ang isang mekanika, mas kapaki-pakinabang ang mas mahinahong simula.

Pagkababa, inuuna ko ang mga bagay na kailangan para mabuhay sa unang engkuwentro. Ang mabilis na pagkuha ng gamit ay mahalaga, pero hindi ibig sabihin na dapat kunin ang lahat ng makita. Kapag masyado akong nagtagal sa isang lugar, nagiging predictable ang ruta ko at nalalagay ako sa panganib. Dito ko nararamdaman ang isang hindi agad halatang lakas ng laro: ang inventory at posisyon ay hindi hiwalay na desisyon. Ang pinili kong dalhin ay dapat tumugma sa paraan ng paggalaw ko.

Kung may naririnig akong putok o kilos sa malapit, hindi ko agad hinahabol ang pinagmulan. Tinitingnan ko muna kung may takip, kung may maayos na daanan palabas, at kung may pakinabang ang pakikipaglaban. Sa mobile, mas mahirap gumawa ng biglaang pagbabago ng direksiyon habang sabay na nag-aadjust ng aim, kaya mas ligtas ang pagkuha ng magandang posisyon bago magsimula ang barilan. Ang maliit na disiplina na ito ay mas nakatutulong kaysa sa basta pag-atake sa bawat nakikitang kalaban.

Dito pumapasok ang pagbuo bilang natatanging bahagi ng karanasan. Hindi ko ito ginagamit lamang bilang huling depensa. Maaari itong makatulong para gumawa ng pansamantalang takip, baguhin ang anggulo ng laban, o makakuha ng mas maayos na posisyon. Gayunman, ang pagbuo ay nangangailangan ng mabilis na pagpili at tamang timing. Kung gagamitin ko ito nang walang plano, nauubos lang ang oras ko at maaari pa akong mahuli habang nakatuon sa konstruksyon.

Ang pinakamagandang paraan para matutunan ito ay ang paghiwalayin ang bawat kasanayan. Sa isang sesyon, nakatuon ako sa paggalaw at pagkuha ng gamit. Sa susunod, pinapansin ko naman kung kailan ako dapat bumuo. Kapag sabay-sabay kong pinipilit matutunan ang lahat, nagiging magulo ang mga kamay ko at hindi ko alam kung aling pagkakamali ang dapat ayusin. Ang ganitong hakbang-hakbang na pagsasanay ay mas epektibo para sa bagong manlalaro kaysa umasa sa likas na reflex lamang.

Pagpapasa ng impormasyon at pakikipagtulungan

Kapag solo akong naglalaro, ako ang gumagawa ng lahat ng desisyon: saan pupunta, kailan aalis, at kung haharap ba sa kalaban. Kapag may kasama naman, nagbabago ang daloy. Hindi sapat na mahusay akong bumaril kung hindi ko naipapasa ang mahalagang impormasyon. Ang isang maikling babala tungkol sa lokasyon ng kalaban o direksiyon ng paggalaw ay maaaring mas kapaki-pakinabang kaysa sa mahabang usapan habang nagaganap ang laban.

Sa karaniwang sitwasyon, halimbawa, naglalaro ako pagkatapos ng klase o trabaho kasama ang kaibigan. May maikling oras lang kami, kaya hindi namin sinusubukang manalo sa pamamagitan ng sabay-sabay na pagtakbo patungo sa pinakamalapit na ingay. Bago gumalaw, nagkakasundo kami kung sino ang mauuna, sino ang magmamasid, at kailan kami aatras. Kapag may isang manlalarong napahiwalay, mas nagiging mahirap ang pagsagip dahil kailangang magpasya kung sulit bang sundan siya o manatili sa mas ligtas na lugar.

Ang handoff sa pagitan ng mga kasama ay hindi lamang tungkol sa pakikipag-usap. Kasama rito ang pagbabahagi ng gamit, pag-iwan ng ligtas na ruta, at pagtiyak na hindi lahat ay nakatingin sa iisang direksiyon. Kapag maayos ang ganitong koordinasyon, mas nagiging malinaw ang laban kahit hindi perpekto ang pagpuntirya. Kapag magulo naman ang komunikasyon, mabilis na nauuwi sa kanya-kanyang kilos ang koponan.

Kung ayaw mong makipag-usap sa ibang tao, posible pa ring maglaro nang mag-isa, ngunit dapat mong tanggapin na iba ang antas ng kontrol. Mas madali mong masusunod ang sarili mong plano, pero wala kang kasama para magbantay, sumalo ng panganib, o tumulong sa maling desisyon. Para sa akin, mas bagay ang solo mode sa mga gustong matutong magbasa ng sitwasyon, habang mas bagay ang team play sa mga nasisiyahan sa koordinasyon at biglaang pagbabago ng plano.

Kapag naging resulta ang bawat desisyon

Hindi ko sinusuri ang isang magandang laban sa pamamagitan lamang ng pagkapanalo. Minsan, malinaw na tagumpay na ang makaligtas sa unang engkuwentro, makakuha ng mas magandang posisyon, o makapagpatupad ng isang bagong teknik sa pagbuo. Ang ganitong paraan ng pagsusuri ay nakatutulong upang hindi maging nakapanghihina ng loob ang maagang pagkatalo. May natututunan pa rin ako kung alam ko kung saan nagsimula ang problema.

Kapag natapos ang laban, binabalikan ko ang huling ilang desisyon. Masyado ba akong nagtagal sa pagkuha ng gamit? Pumasok ba ako sa barilan nang wala akong takip? Gumamit ba ako ng konstruksyon bilang malinaw na plano o dahil lang sa panic? Ang tatlong tanong na ito ay nagbibigay ng mas kapaki-pakinabang na sagot kaysa sabihing “malas lang.” Sa ganitong paraan, nagiging proseso ng pagkatuto ang bawat round.

Ang malaking lakas ng Fortnite ay ang pagsasama ng aksiyon at pagkamalikhain. Sa karaniwang shooting game, madalas na nakasentro ang laban sa aim, timing, at posisyon. Dito, kailangang isama ang pagbuo sa pag-iisip. Dahil dito, maaaring mas rewarding ito para sa manlalarong gustong may kontrol sa kapaligiran, ngunit maaari ring maging nakalilito para sa taong umaasang puro pagbaril lamang ang kailangan.

Sa kabilang banda, kung mas gusto mo ang mas tuwirang karanasan, maaaring mas angkop sa iyo ang isang tradisyonal na mobile shooter na mas kaunti ang kailangang pamahalaang mekanika. Kung mas gusto mo naman ang mabagal na pagpaplano at mas kaunting kompetitibong presyon, maaaring mas komportable ang strategy o puzzle game. Hindi ko itinuturing na kahinaan ng Fortnite ang pagiging masalimuot nito, pero mahalagang malaman na ang lalim nito ay may kapalit na oras sa pag-aaral.

Mga puntong karaniwang nagpapahinto sa daloy

Ang pinakamalaking hadlang para sa akin ay ang learning curve. May mga sandaling alam ko kung ano ang gusto kong gawin ngunit hindi ko ito naisagawa nang sapat na bilis sa touch controls. Lalong kapansin-pansin ito kapag may kalaban nang malapit at sabay-sabay kong kailangang gumalaw, tumingin, bumaril, at bumuo. Kung bago ka sa ganitong uri ng laro, maaaring pakiramdam mo ay mas mabilis ang ibang manlalaro kaysa sa kaya mong sundan.

Mayroon ding pagod na dulot ng sunod-sunod na laban. Dahil kompetitibo ang karanasan, madaling sabihin sa sarili na “isa pa” kahit hindi na maayos ang konsentrasyon. Sa ganitong punto, bumababa ang kalidad ng desisyon at mas nagiging padalos-dalos ang paggalaw. Ang praktikal kong solusyon ay magtakda ng malinaw na pahinga, lalo na kung naglalaro ako sa maliit na screen o matagal nang nakahawak sa telepono.

Hindi rin ito ang pinakamagandang piliin kung ang pangunahing kailangan mo ay larong puwedeng simulan at ihinto nang walang emosyonal na bigat. Kahit libre ang app, humihingi ito ng atensiyon, espasyo sa isip, at pasensiya sa pagkatuto. Para sa mga batang gagamit nito, mahalagang alam ng magulang na ang rating ay 12+ at ang karanasan ay nakasentro sa aksiyon at pakikipagkumpitensya.

Ang isa pang posibleng friction ay ang agwat sa karanasan ng mga manlalaro. Kapag bago pa lamang ako, maaaring makaharap ko ang mga taong sanay na sa pagbuo at mabilis na pagpuntirya. Hindi nito ibig sabihin na imposible ang pag-unlad, pero hindi rin makatotohanang asahan ang pare-parehong resulta sa unang mga sesyon. Mas makabuluhan ang pagtingin sa bawat laban bilang pagsasanay kaysa paghahambing sa mga manlalarong mas matagal nang naglalaro.

Sino ang makikinabang at sino ang dapat mag-isip muna

Inirerekomenda ko ito sa mga taong gusto ng mobile action game na pinagsasama ang pagbaril, pagbuo, at mabilis na pagdedesisyon. Maganda ito para sa kaibigang gustong magkaroon ng regular na larong babalikan, lalo na kung nasisiyahan siyang matuto mula sa pagkatalo at mag-eksperimento sa iba’t ibang paraan ng paggalaw. May sapat itong lalim para hindi agad maubusan ng mapag-aaralan, kahit nagsisimula sa simpleng pagkuha ng gamit at pag-iwas sa panganib.

Mas maingat naman ang rekomendasyon ko sa taong gusto lamang ng maikling pampalipas-oras na walang learning curve. Kung hindi ka komportable sa touch controls, mabilis na kompetisyon, o pakikipaglaro kasama ang ibang tao, maaaring hindi mo agad ma-enjoy ang unang mga sesyon. Gayundin, kung mas gusto mo ang tahimik na single-player adventure na may malinaw na kuwento at pare-parehong pacing, hindi ito ang pinakatamang direksiyon.

Para sa mga nag-aalangan kung sulit ba itong subukan dahil libre, ang sagot ko ay oo, basta handa kang maglaan ng oras sa pag-aayos ng kontrol at pag-aaral ng daloy. Ang pagiging libre ay nagpapababa sa hadlang para magsimula, pero hindi nito ginagawang awtomatikong madali ang laro. Ang tunay na kapalit ay ang atensiyon at pagsasanay, hindi bayad sa pag-download.

Ang lugar nito sa mobile gaming

Sa larangan ng mobile action games, kapansin-pansin ang Fortnite dahil hindi nito nililimitahan ang laban sa pagpuntirya lamang. Ang pagbuo ay nagbibigay ng dagdag na layer kung saan maaari mong baguhin ang sitwasyon sa halip na tanggapin lamang ang posisyon na ibinigay sa iyo. Ito ang dahilan kung bakit mas malikhain ang ilang laban, ngunit ito rin ang dahilan kung bakit mas mahirap itong ipaliwanag sa bagong manlalaro kaysa sa isang diretsong shooter.

Ang developer nito ay Epic Games, at ang lawak ng paggamit nito ay makikita sa mahigit sampung bilyong install. May humigit-kumulang 28 libong nakasulat na review, kaya malinaw na malaki ang komunidad na nabuo sa paligid ng app. Hindi ko ginagamit ang mga bilang na ito bilang garantiya ng magandang karanasan para sa lahat; mas ipinapakita lamang nila na may sapat na interes at manlalaro para makahanap ka ng mga taong kapareho ng hilig mo.

Ang app ay inilabas noong Oktubre 18, 2010, at ang presyo nito ay libre. Sa praktikal na pananaw, mahalaga ito sa mga gumagamit ng mobile na ayaw munang gumastos para malaman kung bagay sa kanila ang ganitong uri ng kompetisyon. Gayunman, ang libreng pagsisimula ay hindi dapat maging dahilan para laruin ito nang walang limitasyon. Mas maganda pa rin ang karanasan kapag may malinaw kang oras, layunin, at pahinga.

Sa kabuuan, Fortnite ay sulit subukan kung gusto mo ng action game na may tunay na proseso mula paghahanda hanggang pagsusuri ng resulta. Hindi ako humahanga rito dahil lamang sa laki ng pangalan nito. Ang pinakagusto ko ay ang paraan nitong gawing mahalaga ang maliliit na desisyon: saan magsisimula, ano ang dadalhin, kailan bubuo, kailan aatras, at paano ipapasa ang impormasyon sa kasama.

Ang payo ko ay magsimula nang mabagal, ayusin ang controls, at huwag gawing sukatan ng pag-unlad ang unang panalo. Magtakda ng isang kasanayan bawat sesyon, tulad ng mas maayos na pagkuha ng posisyon o mas maingat na paggamit ng build. Kapag handa kang tanggapin ang learning curve at ang paminsan-minsang frustrasyon, makikita mo kung bakit nananatiling kaakit-akit ang larong ito sa maraming mobile player. Kung ang hanap mo naman ay tahimik at walang pressure na karanasan, mas mabuting pumili ng ibang genre kaysa piliting magustuhan ang isang larong likas na humihingi ng aktibong pakikilahok.